برف دی ماه
عاطفه یخ می زند
برف عریانگر
گل یخ,آرزو
سینه ام غم دارد ,امشب می روم.
می روم تا جشن برف و عاطفه
یک لباس روشن و سرد و سپید
عاقبت سرما به رویش می کشید.
برف عروسش را ز چشم عابران گم می نمود.
دخترک هم کم کمک,
خود را رها از چشم مردم می نمود.
جعبه ی اجناس او بی مشتری,
گوشه ای افتاده بود.
آخرین تصویر او عینکی یخ زده بود
چشم او از پشت عینک مات و ماتم زده بود
عاطفه جان رفتنت دست تو بود
آنقدر مهر و صبوری تا که آخر کاسه ی صبر خدا لبریز شد
آسمان از شور مقدمت گلریز شد
برف دی ماه
عاطفه یخ می زند
می رود اما دل شهر شیاطین مثل او یخ می زند
روز دیگر عاطفه دیگر نبود
پیکری بی جان از او افتاده بود
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم تیر 1384ساعت 18:46 توسط مهدی رضایی
|