سرزمین مستی

شکوفه های مرتعش

در دشتهای انتظار

با بادهای رهایی

گره میخورند

و فریادهای خسته ی نجات بخش

در انتهای کوه

با شکوه

دشت ها را می نوردد

و آدمیان را موریانه وار گرد می آورد

وآسمان بی درنگ نزدیک می شود

و ریسمان انتظار

در دستهای بیقرار

باریک می شود

آی آدمیان

چه دور و چه نزدیک

به تقویم رهایی

بهار شما نیز می رسد