سرزمین مستی

هر چند می روند

کرشمه های آفرینش

به ناز نگاهت

تصویر روشن روز را می نشانند

اما تو خود صبح صادقی

آنچنانک بامداد را

رقصی تازه و نوایی تازه است

و تنفس صبح را تازه می کنی

بعد از دوگانه ای قبل از طلوع

آنچه هست و نیست را

تازه می کنی

رقص سپیده های دور

روی تاج های بی غرور گندم زارهای نور

در عبور نسیمی سبک سوی تو

وقتی که ایستاده ای روی به خورشید

و گندم زار سوی توست

این است تصویر تو

مردیست رو به نور