سرزمین مستی

من در میان تو

                در التهاب تو

                              جان می دهم ولی  

من در میانه نیست

نقشی که روی خاک

                       با نور میزدی

یا در زمانه ای در تور می زدی   

                                     نامش تهی شده

این جام خونفشان

                   با نام دیگران

                                  جوشیده است و باز

من در میانه نیست

این نام های نور

                  از دیر باز دور

                                   هر یک بهانه ای در دست نام توست

تا یک زمان نو

                 در جان تازه ای

                                   نقشی به هم زند

این هم بهانه است

یک دم   دمی عیان

                    با جان عاشقان

                                     دیدی چه ها نشد

از التهاب تو

              این تن به سازها

                                در سوز و ساز ها

جان می دهد ولی

                   هیچم نشانه نیست

از من نشانه نیست

                      این هم بهانه است

جامی تهی به دست

                      جام دگر شکست

                                         این بار هم گذشت

                     نقش تو هم نشست

این چرخ بازگر

بار دگر

        گذشت

من در میانه نیست

                     این هم بهانه است

از تمام عشق خسته ام

از عاشقی بریده ام

و من کنار تو

              میان نام عاشقانه ات نشسته ام

بی صدا و بی صدا

                      در این عبور کاغذی

در انحنای خط به خط

میان آن خطوط چهره ات شکسته ام

                                          درون شعر خود نشسته ام

آه ای نفس نفس

                  بریده ای

تو بی گمان  مرا

                   میان هق هق شبانه ات دریده ای

گمان کنم که نه

                 توبی گمان بریده ای

آه ای سپیده های ناپدید دور دست های انتظار

آه ای خانه های بی فروغ دشت های بی قرار

آه ای بهانه های بی دلیل عاشقی

خواب های بی زمان  لحظه های زوری فرار

چرا من از تمام تار و پود بودنم بریده ام

چرا من از تمام لحظه ی سرودنم پریده ام

و در مجال ناب عاشقی

غروب هم به پای من نمی رسد

که من از آن طلوع بی دلیل هم بریده ام

نگاه کن ببین !

                   میان نام تو نشسته ام