سرزمین مستی

شب از پیراهن تاریک تنهاییش می نالد

 و من در شانه های سرد و نمناکش

به جای التهاب و اضطراب صبح فردایش

                   گهی تا صبح می لرزم

اسیر چارچوب سرد تاریکی

                               شب برفي

بیا شیرینی شهد لب خوبان تنها را بنوش و بی قراری کن

بیا ای شب بیا و رازداری کن

به گوش سایه های شعله ور بر تارک دیوار

که گاهی سر به خاک و گاه بی تابند

وز آتش در لهیب عشق می لولند

و یا در گوش آنان که غزل تا صبح می گویند

بگو شب قامت روزان تاریک است